z serii: "tu kawałek buta, tam kawałek tyłka, a tu oto mój kask"...

Gdzie się podziały te czasy, kiedy siedząc na łóżku w akademiku, z wypiekami na twarzy opowiadałam ciekawe przypadki z nocy na Izbie Przyjęć?

...o facecie który szedł po ciemku i wpadł w akwarium w dużym pokoju, i wyglądał jak kibic Wisły po przegranym meczu.

...o Iwonce z padaczką którą przywoziło pogotowie kilka razy w tygodniu bo nie brała leków (bo leków z alkoholem mieszać nie wolno w opinii Iwonki, więc przegrywały z nalewką wiśniową), i która uciekała nam zawsze jak przetrzeźwiała na tyle by móc.

...o Cyprianie lat pięć, który w Dzień Dziecka wariował po centrum handlowym, i wariował by bez końca gdyby nie przywalił głową w betonowy filar.



Wczoraj pod koniec dyżuru, kiedy już sprawdziłam wszystkie łyżki laryngoskopowe które idą do sterylizacji, napisałam wszystkie raporty, powpisywałam wszystkie zabiegi i interwencje, usiadłam z Wielką Księgą Ruchu Pacjentów na kolanach i zaczęłam sprawdzać nazwiska ludzi którzy leżeli na OIOMIe od czasu kiedy na nim pracuję.

I doszłam do wniosku że najlepiej pamiętam tych którzy najbardziej mnie wkurwiali,i tych którzy umarli,a najsłabiej tych którzy w tej chwili prawdopodobnie wyłączają telewizory i kładą się spać we własnych łóżkach.
A reszty nie pamiętam w ogóle...

nie potrafię mówić o tym co siedzi we mnie, należę do tych co milczą udając że wszystko jest ok, zamiast walnąć ręką w stół i w przypływie szczerości wykrzyczeć wszystko co niczym skórka od pomidora leży na żołądku...

więc milczę...

a potem się dziwię że mnie nie zrozumiano...


W pracy seria teorii spiskowych, bo milczę (a milczę bo czuję się słabo od niekończącego się bólu głowy) więc to musi oznaczać że coś mi się nie podoba (a po prostu mnie nie obchodzi)coś na oddziale (gówno prawda),że prawdopodobnie pokłóciłam się z Doktorem Dyrektorem (bo już kilku dyżurów nie mieliśmy razem), a z nowości to z racji bycia najmłodszą podobnom wyuzdana seksualnie, co wywnioskowano ze spodni biodrówek i czarnego eyelinera.


Nie miałabym czasu nawet rozpuścić scoliny gdybym chciała się ze wszystkiego tłumaczyć.


Poza tym już któryś tydzień z rzędu pójdę spać około trzeciej w nocy,i zasnę tylko dzięki pomocy małych białych ewentualnie małych niebieskich tabletek,a Venon będzie się na mnie wkurwiał uważając że to ja wkurwiam się na niego, co akurat jest gówno prawdą.
Bo tak na prawdę to nie wiem jak powiedzieć że chciałabym tylko żeby mnie przytulił, i po prostu kochał...

polecam poczytać, bynajmniej nie głupoty:

ja naprawdę nie chcę iść jutro do pracy.
wietrzę jakąś awanturę.


pozostaje mi tylko pocieszać się tym, że kiedyś było gorzej...